Over leren leven in een wereld die je nooit hebt leren kennen

Twee jaar geleden wilde ik dood.

Ik was net van mijn opleiding afgetrapt, leek de creativiteit waar ik eerder zoveel steun uit haalde volledig kwijt te zijn, kon de concentratie niet meer opbrengen om een boek te lezen en haalde al een tijd nergens meer voldoening uit. Ik woonde in een begeleid wonen-instelling voor dak- en thuisloze jongeren waar het grootste deel van mijn huisgenoten drugs gebruikte, een strafblad had, of allebei. Rustig was het er nooit. En terwijl ik daar zat – geen opleiding, geen werk, geen huis – verhuisden al m’n vrienden van de middelbare school naar de randstad.

Op een dag in februari 2017 werd ik wakker met een buis in m’n keel, een sonde in m’n neus, meerdere infusen en de hoofden van twee verpleegkundigen boven me. ‘Je bent in het ziekenhuis.’ Ja, die conclusie had ik zelf ook al getrokken, maar dankjewel. 

Wat ik precies had gedaan om daar terecht te komen maakt niet zo veel uit. Maar het was rock bottom. Want, zoals een vriendin achteraf zei: Er is geen station ná de intensive care. Het station ná de intensive care is een grafsteen.

Twee jaar verder kan ik niet zeggen dat ik ‘beter’ ben, wat dat dan ook mag zijn. Maar ik ben er wel beter aan toe dan toen, ook al was ik er destijds van overtuigd dat het nóóit beter zou worden. Niet voor mensen zoals mij. Mensen die eigenlijk al hun hele leven trauma boven op trauma stapelen alsof Jenga-torens bouwen een olympische sport is.

Ik zou liegen als ik zeg dat ik na die dag in februari 2017 nooit meer dood wilde. Ik zou ook liegen als ik zeg dat ik nooit meer iets zelfdestructiefs of gevaarlijks meer heb gedaan.

Maar ik heb een huis en fijne vrienden, doe als ervaringsdeskundige iets constructiefs met alle ellende die ik heb gezien, en ik ga weer schrijven, hier.
Over hoe ik leer leven in een wereld die ik eigenlijk nooit heb leren kennen, omdat mijn donkere wolk en ik onszelf altijd opsloten in een donker kamertje. Over boeken die ik weer kan lezen, dingen die mij weer kunnen fascineren, onderwerpen waarvan ik mij weer iets wil aantrekken.

Over hoe ik stukje bij beetje mijn leven terug pak, nadat het jarenlang gestolen was.

Liefs,
Narita.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *